تو دستت تیشه هم باشه قشنگه                 رقیب ریشه هم باشه قشنگه

تو عینک میزنی ؟ عیبی نداره ..                عسل تو شیشه هم باشه قشنگه

می نویسم از تو...

از تو ای شادترین...

شکایت نکنی ...

گریه کنی اما نذاری اشکات پیدا شن...خیلی چیزارو ببینی ولی ندیدش بگیری...خیلی ها دلتو

بشکن و تو فقط سکوت کنی...

پیاده آمده بودم پیاده خواهم رفت ........

      همان غریبه که قلک نداشت خواهد رفت

              و کودکی که عروسک نداشت خواهد رفت

     طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد

             و سفره ای که تهی بود بسته خواهد شد

    منم تمام افق را به رنج گردیده

            منم که هر که مرا دیده در گذر دیده

            تمام آنچه ندارم نهاده خواهم رفت ،

                             پیاده آمده بودم پیاده خواهم رفت. . . . . . . . . . .

.

.

ملائکه: خداوندا دوباره او را بیدار کردیم، اما باز خوابید.

خدا: اذان صبح را میگویند هنگام طلوع آفتاب است ای بنده ی من بیدار شو نمازصبحت قضا میشود خورشید از مشرق سر بر میآورد.

و باز هم بنده اعتنایی نمیکند...

ملائکه: خداوندا نمیخواهی با او قهر کنی؟

خدا: او جز من کسی را ندارد... شاید توبه کند...

*** بنده ی من تو هنگامی که به نماز می ایستی من آنچنان گوش فرا میدهم که انگار همین یک بنده را دارم و تو چنان غافلی که گویا صدها خدا داری ***

که از خودش تنفر داشت

که از تمام دنیا تنفر داشت

و فقط یکنفر را دوست داشت

دلداده اش را

و با او چنین گفته بود

« اگر روزی قادر به دیدن باشم

حتی اگر فقط برای یک لحظه بتوانم دنیا را ببینم

عروس تو خواهم شد »

و چنین شد که آمد آن روزی

که یک نفر پیدا شد

که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد

و دختر آسمان را دید و زمین را

رودخانه ها و درختها را

آدمیان و پرنده ها را

و نفرت از روانش رخت بر بست

دلداده به دیدنش آمد

و یاد آورد وعده دیرینش شد :

« بیا و با من عروسی کن

ببین که سالهای سال منتظرت مانده ام »

دختر برخود بلرزید

و به زمزمه با خود گفت :

« این چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند ؟ »

دلداده اش هم نابینا بود

و دختر قاطعانه جواب داد:

قادر به همسری با او نیست

دلداده رو به دیگر سو کرد

که دختر اشکهایش را نبیند

و در حالی که از او دور می شد گفت

“پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی “